پرس ترانسفر هیدرولیک

قطعه‌ای که در چند مرحله شکل می‌گیرد، بدون پرس ترانسفر برای هر مرحله یک پرس جداگانه، یک قالب جداگانه و یک نفر جداگانه می‌خواهد. قطعه در پرس نخست زده می‌شود و جابه‌جا می‌گردد؛ در پرس دوم زده می‌شود و باز جابه‌جا می‌شود. نتیجه، کارخانه‌ای پر از ماشین، نیروی انسانی و موجودی میانی است. پرس ترانسفر این مراحل را در یک بدنه کنار هم می‌چیند: در هر سیکل همه ایستگاه‌ها هم‌زمان می‌زنند و بازوی ترانسفر قطعات را درون قالب بعدی می‌گذارد.

چون ایستگاه‌ها هم‌زمان کار می‌کنند، زمان سیکل نه به مجموع تعداد مراحل، بلکه به کندترین ایستگاه فرو می‌آید. بازگشت سرمایه هم از همین‌جا می‌آید — به جای نیروی کار و زمان برای هر مرحله، یک محصول تمام‌شده در هر ضربه.

ما به این ماشین فقط پرس نمی‌گوییم، اتوماسیون می‌گوییم. میان مراحل اغلب پیرایش، برش یا سوراخ لازم می‌شود؛ این‌ها را نیز در همین پرس انجام می‌دهیم. خطی که با واحدهای برش ورق یا تغذیه دیسک، بارگذاری و ترانسفر برپا می‌شود، از ماده اولیه تا قطعه تمام‌شده به یک سلول تولیدی خودکار تبدیل می‌گردد.

پرس پروگرسیو و پرس ترانسفر یک چیز نیستند. در پروگرسیو، قطعات تا آخرین مرحله به همان ورق متصل می‌مانند؛ آنچه پیشروی را تأمین می‌کند راندن نوار ورق به جلوست و قطعه در آخرین مرحله بریده و از نوار جدا می‌شود. در ترانسفر اما هر قطعه از آغاز مستقل است؛ بازوی ترانسفر جداگانه‌ای همه را با هم برمی‌دارد و در قالب بعدی می‌نشاند. قطعات عمیق و حجیم چون روی نوار قابل حمل نیستند، به میدان ترانسفر وارد می‌شوند.

• در هر سیکل همه ایستگاه‌ها می‌زنند؛ در هر ضربه یک قطعه تمام‌شده از پرس بیرون می‌آید.
• زمان سیکل به تعداد مراحل بستگی ندارد، به کندترین ایستگاه بستگی دارد.
• عملیات میانی مانند پیرایش، برش و سوراخ در همین خط انجام می‌شود.
• پروگرسیو: قطعه به نوار متصل است و در پایان بریده و جدا می‌شود. ترانسفر: قطعه از آغاز مستقل است و با بازو جابه‌جا می‌گردد.
• در کار با تیراژ بالا و عمر طولانی معنا پیدا می‌کند؛ در پارتی کوچک با تعویض مکرر محصول، پرس تک‌ایستگاهی اقتصادی‌تر است.

وقتی فرم و برجسته‌کاری در نمی‌آید، بی‌درنگ قالب‌ساز متهم می‌شود. بیشتر وقت‌ها علت قالب نیست: بدنه پرس زیر بار خم می‌شود و نیمه‌های قالب کامل روی هم نمی‌نشینند. این سهم بدنه در سمت خریدار غالباً دانسته نیست، چون در هیچ کاتالوگی نوشته نمی‌شود.

ÖZKOÇ هنگام ساخت بدنه با سازه جوشی، تیرهای عرضی و ورق‌ها را با پخ‌زنی جوش به هم متصل می‌کند. در این صنعت شرکت‌های بسیاری بدون پخ‌زنی اتصال می‌دهند؛ آنگاه جوش تنها روی سطح می‌ماند. با پخ‌زنی، جوش در مقطع نفوذ می‌کند و بدنه در برابر خم شدن زیر بار مقاومت می‌کند.

این موضوع برای هر نوع بدنه، چه یکپارچه و چه ستونی، برقرار است — گزینه‌ای وابسته به نوع پرس نیست، انضباط ساخت ÖZKOÇ است.

• تیرهای عرضی و ورق‌های تقویتی با پخ‌زنی جوش به هم متصل می‌شوند.
• جوش روی سطح نمی‌ماند، در مقطع نفوذ می‌کند؛ بدنه زیر بار خم نمی‌شود.
• چه یکپارچه باشد چه ستونی، همان انضباط اعمال می‌شود.