Hydrauliczna prasa transferowa

Detal kształtowany wieloetapowo bez prasy transferowej wymaga na każdy etap osobnej prasy, osobnego tłocznika i osobnej osoby. Detal jest prasowany na pierwszej prasie i przenoszony; prasowany na drugiej i znów przenoszony. Powstaje z tego hala pełna maszyn, ludzi i zapasu międzyoperacyjnego. Prasa transferowa ustawia te etapy obok siebie w jednym korpusie: w każdym cyklu wszystkie stanowiska prasują jednocześnie, a ramię transferowe odkłada detale do kolejnego tłocznika.

Ponieważ stanowiska pracują równocześnie, czas cyklu sprowadza się nie do sumy etapów, lecz do najwolniejszego stanowiska. Stąd bierze się też zwrot z inwestycji — zamiast osoby i czasu na etap, gotowy wyrób na uderzenie.

Tej maszyny nie nazywamy po prostu prasą, nazywamy ją automatyzacją. Pomiędzy etapami najczęściej potrzebne są okrawanie, cięcie lub otwory; te operacje wykonujemy również na tej samej prasie. Linia zbudowana z zespołami cięcia blachy albo podawania krążków, załadunku i transferu zmienia się w samodzielną komórkę produkcyjną — od surowca do gotowego detalu.

Prasa progresywna i prasa transferowa to nie to samo. W prasie progresywnej detale pozostają aż do końca połączone z tą samą blachą; posuw zapewnia przesuwanie taśmy do przodu, a detal odcina się od taśmy dopiero w ostatnim etapie. W transferze natomiast każdy detal jest od początku samodzielny; osobne ramię transferowe podnosi je wszystkie razem i układa w kolejnym tłoczniku. Ponieważ detali głębokich i przestrzennych nie da się przenosić w taśmie, wchodzą one w obszar transferu.

• W każdym cyklu prasuje każde stanowisko; przy każdym uderzeniu z prasy wychodzi gotowy detal.
• Czas cyklu zależy nie od liczby etapów, lecz od najwolniejszego stanowiska.
• Operacje pośrednie, takie jak okrawanie, cięcie i otwory, wykonuje się na tej samej linii.
• Progresywna: detal połączony z taśmą, odcinany na końcu. Transferowa: detal od początku samodzielny, przenoszony ramieniem.
• Nabiera sensu przy pracy o dużym wolumenie i długim cyklu życia; przy małych partiach z częstą zmianą wyrobu bardziej ekonomiczna jest prasa jednostanowiskowa.

Gdy kształt i wytłoczenie nie wychodzą, natychmiast obwinia się narzędziowca. Najczęściej przyczyną nie jest tłocznik: korpus prasy ugina się pod obciążeniem i połówki tłocznika nie przylegają do siebie dokładnie. Ten udział korpusu jest po stronie kupującego zwykle nieznany, bo nie zapisuje się go w żadnym katalogu.

Budując korpus prasy w konstrukcji spawanej, ÖZKOÇ łączy belki poprzeczne i blachy Z UKOSOWANIEM SPAWALNICZYM. W branży wiele firm spawa bez ukosowania; spoina pozostaje wtedy tylko na powierzchni. Po ukosowaniu spoina wnika w przekrój, a korpus opiera się ugięciu pod obciążeniem.

Dotyczy to każdego typu korpusu — monoblokowego i kolumnowego — nie jest to opcja zależna od typu prasy, lecz dyscyplina produkcyjna ÖZKOÇ.

• Belki poprzeczne i blachy wzmacniające łączone są z ukosowaniem spawalniczym.
• Spoina nie zostaje na powierzchni, lecz wnika w przekrój; korpus nie ugina się pod obciążeniem.
• Ta sama dyscyplina obowiązuje przy korpusie monoblokowym i kolumnowym.